BinnenlandVierklank.nl
Op 't bankje
Rustig komt een wat oudere man aanfietsen. Ik kijk ernaar en zie hem als hij voorbij het bankje is afstappen en lopend met de fiets aan de hand naar mij toe komen. Hij knikt even en zet dan zijn fiets tegen een paaltje naast het bankje. Met een kabelslot maakt hij de fiets eraan vast en met een gewoon fietsslot sluit hij die ook nog af. Als hij ziet dat alles goed is komt hij bij met zitten en groeten we elkaar. ‘U gaat zo zeker een eindje wandelen’, zeg ik. Hij kijkt me verbaasd aan. ‘Hoezo’, vraagt hij. ‘Nou ja, u hebt de fiets heel goed afgesloten, dus veronderstel ik dat u gaat wandelen en hier weer terug gaat komen.’ Hij begint te lachen. ‘Nee hoor, ik ga straks nog wel een eindje fietsen. Dat ik die nu afsluit is een vaste gewoonte sinds mijn vorige fiets gestolen is. Dat doe ik overal, ook al kijk ik erop. Ik moet wel oppassen dat ik de sleuteltjes niet kwijtraak, want daar heb ik pasgeleden een ervaring mee gehad.’ De man vertelt dat hij met Koningsdag ging kijken naar het Oranjeconcours bij Jagtlust. ‘Ik geniet dan altijd van die mooie paarden. Ook de traditioneel geklede ruiters en de wagens vind ik een lust voor het oog. Het was behoorlijk druk en er stonden een heleboel fietsen. Ik vond een leeg plekje en omdat er zoveel fietsen waren keek ik goed waar ik de mijne neerzette. Dat was bij een ronde witte bol bij de villa naast Jagtlust. Het fietssleuteltje deed ik in mijn broekzak. Afijn, ik bleef een tijdje naar het concours kijken en ging daarna weer naar mijn fiets. Ik had het sleuteltje al in mijn hand maar bij de witte bol stond geen fiets. Dan begin je aan jezelf te twijfelen, maar toe zag ik opeens dat iets verderop aan de andere kant van het huis ook zo’n witte bol staat. Daar liep ik gauw heen en daar stond tot mijn grote opluchting mijn fiets. Toen ik het sleuteltje uit mijn broekzak wilde halen zat er geen sleuteltje in. Een echtpaar dat met een kind op weg was naar het speelterrein bij Jagtlust zag mij vertwijfeld zoeken en vroeg of ik geen reservesleutel had. Die heb ik wel, maar thuis en dat zou lopen zeker een uur duren om die op te halen. Ik besloot toch nog even terug te gaan naar de plek waar ik eerst dacht dat de fiets stond. Het echtpaar liep mee, maar ik had absoluut niet het idee daar iets te vinden, maar opeens bukt de man en houdt een sleuteltje omhoog. Is het deze, zei hij en het was inderdaad mijn sleuteltje. Hoe het precies gebeurd is weet ik niet maar ik denk dat ik het sleuteltje op die plek in mijn hand had en toen de fiets er niet stond wat in mijn schoudertas ben gaan zoeken en het toen gevallen is. Afijn, ik was dolgelukkig en dankte de man met heel mijn hart.’ Ik heb het verhaal ademloos gevolgd en kan me de opluchting heel goed voorstellen. ‘Het is een ervaring die weer voor een nieuwe gewoonte heeft gezorgd. Het sleuteltje doe ik voortaan in mijn portemonnee.’ Ik zeg dat hij dan wel goed moet oppassen dat er geen zakkenrollers zijn, want dan kan je hetzelfde nog een keer overkomen. Daar is hij echter niet bang voor want als het ergens heel druk is gaat de portemonnee niet in zijn achterzak. Voor nu vindt hij het weer welletjes en als alle sloten open zijn fietst hij verder.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
