BinnenlandVierklank.nl
Op 't bankje
Hoewel de lente begint aan te breken vind ik het nog steeds koud. Gelukkig warmt een ochtendwandeling me wat op, maar echt aangenaam is het nog niet. Bij het bankje aangekomen zie ik een vrouw zitten die gezien de volle trolley net boodschappen heeft gedaan en onder meer krentenbollen heeft gekocht waarvan ze er een oppeuzelt. Ik besluit er toch maar even bij te gaan zitten, want misschien heeft ze wat te vertellen. Als de krentenbol op is pakt ze een mobiele telefoon uit haar tas en al gauw verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Als ze even opkijkt en mijn verbaasde blik ziet zegt ze: ‘Ik krijg net een appje van mijn kleindochter Joyce, ze is nu op Schiphol voor een vakantie naar Bali. Ze doet dat in haar eentje voor drie weken. Mijn man en ik zijn daar ruim twintig jaar geleden ook geweest en onze enthousiaste verhalen hebben vast voor die bestemming gezorgd’, zegt ze. De vrouw vertelt dat haar man vijf jaar geleden is overleden. ‘Op Bali zaten we in een hotel waar de jongeman die de was voor ons deed aanbood ons bezienswaardigheden van Bali te laten zien. Hij deed dat op een voor ons prettige wijze en nam ons ook mee naar familie die op een voor ons armoedige wijze leefde. Ook vertelde hij over zijn gezin waar hij met een heel klein inkomen voor moest zorgen. Onze tourleider was heel vriendelijk en wij vonden het fijn dat hij ons zo fijn alles vertelde over wat wij zagen. Wij wilden hem op een of andere manier helpen en besloten hem voor de opleiding van zijn kinderen iedere maand 200 gulden te sturen. Er waren mensen die zeiden dat het weggegooid geld was, maar wij hadden er veel vertrouwen in en zijn niet teleurgesteld. Regelmatig kregen we brieven over wat ze met het geld deden en dat werd hoofdzakelijk besteed aan de opleiding van de kinderen. Die hebben inmiddels mooie banen en zijn ons absoluut niet vergeten. Het leuke is dat je nu met google translate ook nog kunt communiceren. Toen ze hoorden dat Joyce naar Bali ging en bij ze op bezoek zou komen waren ze dolenthousiast. Ik ben ervan overtuigd dat ze er als een prinses ontvangen gaat worden.’ Ze kijkt met een vergenoegde blik voor zich uit. Na enige tijd zegt ze: ‘Dat ze in haar eentje gaat vind ik aan de ene kant heel moedig, maar ik maak me ook wel een beetje ongerust. Ik zou dat nooit durven, maar we leven in een andere tijd en het stelt me ook wel gerust dat ze naar mensen gaat waar we al heel lang contact mee hebben. Die zullen haar vast en zeker beschermen. Ik ben heel benieuwd naar de verhalen als ze weer terug is. Het is haar eerste ervaring met de tropen en ik heb al gezegd dat ze die als heel bijzonder gaat ervaren.’ Ik vraag of ze niet met haar kleindochter mee had willen gaan, maar dat ziet ze niet zitten. ‘Nee hoor, ik heb mijn tijd voor lange reizen gehad. Met mijn man ben ik twee keer in Australië geweest en we zijn in Amerika geweest. Ik blijf nu liever in de buurt. Het is allemaal ook veel drukker geworden. Als je die drukte vorig jaar op Schiphol zag dan was ik blij dat ik daar niet tussen stond.’ Ze krijgt weer een appje op haar telefoon. ‘Joyce is de paspoortcontrole voorbij. Ik heb haar een fijne vlucht gewenst, maar ik zal blij zijn als ze weer terug is.’ Dan stapt ze weer op.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
