Binnenland·Vierklank.nl·17 feb 2023

Op 't bankje

Het is wat winderig en een beetje kil, maar met mijn dikke jas en sjaal is het goed uit te houden op het bankje. Af en toe komt het zonnetje erdoor wat het meteen aangenamer maakt. Even later stopt er vlakbij een auto. Een man die eruitziet als iemand die voor zijn werk veel reist om dingen te verkopen komt met een lunchrommeltje in zijn handen bij me op het bankje zitten. ‘Ik hou even pauze in de frisse lucht want anders kom ik helemaal niet buiten’, zegt hij en begint zijn boterhammen te verorberen. Als hij daarmee klaar is zet hij het trommeltje met een tevreden blik naast zich neer en gaat wat onderuit zitten. Even later krijgt hij een appje. ‘Mijn dochter’, zegt hij en er begint een appchat die een tijdje duurt. Als hij zijn telefoon weer opbergt begint hij een gesprek. ‘Ze belde me om me eraan te herinneren dat het mijn trouwdag is. Ze weet dat ik dat vaak ben vergeten en mijn vrouw dan erg teleurgesteld was. Zij vindt dat ik er zelf aan moet denken en ze wil me er ook niet op attent maken en nu heb ik haar vanmorgen weer niet gefeliciteerd. Mijn dochter Louise dacht dat al en daarom stuurde ze me net een appje. Ze heeft me het merk van de parfum die ze graag heeft geappt en dat ga ik straks eerst kopen.’ Om de stilte te doorbreken als hij een tijdje voor zich uitkijkt zeg ik: ‘Als je met de parfum thuiskomt is er toch niets aan de hand.’ De man lijkt dat te betwijfelen. ‘Misschien is ze er blij mee maar haar kennende is het feit dat ik haar vanmorgen niet gefeliciteerd heb een enorme blunder. Ik heb Louise geappt dat ze niet moest zeggen dat ik het vergeten was want dat maakt het alleen maar erger, maar dat ik haar later wilde verrassen. Ik denk dat ze nu nog niet thuis is, maar rond half een is ze er zeker. Ik kom liever thuis met een cadeau dan dat ik er al zit.’ Het is een boom van een kerel, maar ik heb toch het idee dat de man heel veel ontzag voor zijn vrouw heeft. Hij vertelt over zijn werk, waar het nu eigenlijk heel druk is, maar waar ze wel zullen begrijpen dat hij thuis wil zijn. Dan komt er opeens een vrouw op de fiets langs. ‘Hé Willem, gefeliciteerd met je trouwdag.’ Ze stapt af en feliciteert de man. ‘Ik kom net van Margriet. Ze had mij en Ireen op de koffie gevraagd omdat het jullie trouwdag is.’ Ze zet haar fiets neer en komt bij ons zitten. ‘Margriet zei nog dat jij jullie trouwdag vast vergeten was.’ De man lijkt nu een beetje te glunderen. ‘Natuurlijk was ik het niet vergeten. Hoe zou ik.’ Hij kijkt mij daarbij veelbetekenend aan en ik denk, de huichelaar. ‘Nee hoor, ik wilde haar juist verrassen en ga zo met een mooi cadeau naar haar toe.’ Hij vertelt maar niet dat hij dat nog moet gaan kopen. Dan maakt de vrouw aanstalten om op te stappen. ‘Ik moet er vandoor want ik moet mijn kleindochter van school halen.’ Willem krijgt een zoen en weg is ze. De man kijkt haar ontspannen na. ‘Zo, nou kan ik rustig thuiskomen. Geen vuiltje aan de lucht, alleen mijn dochter kan nog roet in het eten gooien door zich te verspreken, maar daar kom ik dan ook wel uit.’ Met een vrolijk gezicht neemt hij afscheid en ik wens hem nog een gezellige dag toe.