Binnenland·Vierklank.nl·6 jan 2023

Op 't bankje

Een enigszins nonchalant uitziende vrouw komt naast me op het bankje zitten met een boodschappentas die zo te zien nog gevuld moet worden. Ze heeft een briefje in haar hand dat een boodschappenlijstje blijkt te zijn. Als ze ziet dat ik naar haar kijkt zegt ze: ‘Morgen krijg ik mijn zuster uit De Haag op bezoek en nu prakkiseer ik me ongelukkig wat ik moet koken’, zegt ze. ‘U kunt toch wat bestellen en laten bezorgen’, zeg ik om haar op een idee te brengen. ‘Dan bent u meteen overal van af.’ Ze kijkt me aan met een blik alsof ik een oneerbaar voorstel heb gedaan en schudt haar hoofd. ‘Dan kent u mijn zuster niet. Ze komt uit Den Haag en heeft het heel hoog in de bol. Ik zal wel weer horen dat ze een of andere hotemetoot is tegengekomen, misschien wel Máxima of een minister, in ieder geval komt ze in de hoogste kringen’, zegt ze op een overdreven deftige toon en met een blik die het midden houdt tussen neusophalen en een zuinig mondje. ‘Nee ze verwacht een compleet diner met liefst eerst een amuse, dan een voorgerecht, hoofdgerecht en een toetje wat zij natuurlijk dessert noemt. Ze werkt een paar dagen in de week in een kledingwinkel, die zij natuurlijk kledingboetiek noemt. Nee, als ze een keer komt eten moet ik eraan geloven. Ik moet zeggen, als we bij haar eten is het altijd tot in de puntjes verzorgd. Mijn man zegt dan altijd dat we bij de barones op bezoek gaan. Ze heeft een dochter die het tegenovergestelde van haar is. Een hele leuke meid die een winkel in tweedehands kleding heeft en heel sociaal is. Ze is alleenstaande moeder met een dochtertje van zeven en is altijd opgewekt. Mijn zus vindt het eigenlijk maar niets, maar ze is wel gek op haar kleindochter. Ze past regelmatig op haar en dan probeert ze de kleine meid tafelmanieren bij te brengen, maar veel resultaat boekt ze daar niet mee. Daarom bakt ze dan maar meestal pannenkoeken voor haar.’ De vrouw kijkt even zwijgend voor zich uit en raadpleegt het boodschappenbriefje nog maar eens. ‘Mijn zus en ik zijn best goed met elkaar, maar dat bekakte irriteert me wel eens’, gaat ze verder. ‘Ze heet eigenlijk Jans. Maar nu is het Jeanne. Mijn man houdt ervan haar te plagen en zegt altijd Sjaantje.’ Ik zie het al helemaal voor me, maar daar is de vrouw niet mee geholpen. ‘Waar houdt ze van’, vraag ik in de verwachting dat ik haar misschien een advies kan geven. ‘Als het maar exclusief is. Als het aan mijn man ligt eten we gewoon aardappelen, boontjes en een schnitzel, maar dan zie ik die neus alweer omhooggaan’, antwoordt de vrouw. ‘Iets met vis dan’, probeer ik, maar ze schudt meteen haar hoofd. ‘Nee, vis hoef ik haar niet voor te zetten. Ik vraag mijn buurvrouw wel om een goed recept, die heeft vast een culinair hoogstandje voor mij. Ik moet in ieder geval voorkomen dat ze van die valse opmerkingen gaat maken, want dat kan ze, vooral als het niet naar haar zin is.’ Nee, ik vraag toch maar mijn buurvrouw mij te helpen. Dan nodig ik haar en haar man er ook bij uit. Als er anderen bij zijn houdt ze zich vast wel een beetje in. De buurvrouw kent haar ook al jaren en is ook wel eens bij haar in De Haag geweest.’ Dan vindt het tijd om verder te gaan. Ze stopt het boodschappenbriefje in haar tas en na een diepe zucht stapt ze op.