BinnenlandVierklank.nl
Op ’t bankje
Heel rustig komt een vrouw achter een rollator aanlopen. Ze heeft zo te zien net boodschappen in de supermarkt gedaan. ‘Ik kom even gezellig bij u zitten’, zegt ze terwijl ze zich zorgvuldig naast me neervlijt. Ze lijkt me een gezellige vrouw die ook nog in is voor een praatje. ‘Ik heb vanmorgen mijn kleindochter op bezoek gehad dat was weer heel gezellig’, begint ze. ‘Ze is specialist in het ziekenhuis en ik ben heel trots op haar. Toen ze nog studeerde heeft ze een keer een man die op straat niet goed geworden was eerste hulp verleend. Ze heeft nog steeds contact met de man.’ De vrouw vertelt dat haar kleindochter regelmatig bij haar langs komt en dat ze vanmorgen weer veel heeft moeten lachen om alle verhalen die ze had. ‘Vooral dat verhaal over een vriendin van haar die trouwambtenaar is en pas iets heel bijzonders had meegemaakt. ‘Ze trouwde een jong echtpaar dat een heel jong kindje had dat bij haar oma op schoot in de trouwzaal zat. Net toen die vriendin als trouwambtenaar met de plechtigheid wilde beginnen begon dat kindje vreselijk te huilen en alle aandacht ging daar natuurlijk naar toe. De oma probeerde nog van alles maar het geschreeuw ging maar door en van trouwen kon nog niets komen. De bruid stapte toen maar op het kind af, nam het over en constateerde dat haar dochtertje honger had. Zij had er wel een oplossing voor en smoesde wat met de vriendin van mijn dochter. Die zei tegen de aanwezigen dat ze even geduld moeten hebben. De bruid ging met de baby weer op de trouwstoel zitten, ontblootte haar borst en iedereen kon zien dat het kindje gulzig borstvoeding kreeg. Toen ze daarmee klaar was klonk er een luid applaus. De baby viel na een boertje direct in slaap. Ze legde het nu stille kind weer in de armen van oma waarna de plechtigheid doorgang kon vinden. Leuk hè’, zegt de vrouw. ‘Die vriendin van mijn kleindochter had zoiets natuurlijk nog nooit meegemaakt, hoewel er tegenwoordig bij trouwerijen wel vaker aparte dingen gebeuren.’ Ik vind het een heel grappig verhaal. Nu het toch over trouwerijen gaat vertelt de vrouw over een trouwerij waar ze een paar jaar geleden bij was. ‘Het bruidspaar had een weddingplanner ingehuurd die alles regelde en liedjes zong.’ Ze vond zoiets eigenlijk maar niets. ‘Ik heb liever zelf de regie in handen, dat heb ik met alles wel een beetje. Ik wil niet graag afhankelijk zijn. Nou ja, ik ben het wel van mijn rollator die ik mijn rolls-royce noem’, zegt ze lachend.’ De vrouw zegt dat het vroeger wel anders ging. ‘Mijn man had een pak gehuurd met een hoge hoed erbij. Ik had een mooie witte bruidsjurk.’ Ze herinnert zich een buurmeisje dat moest trouwen en dat kon niet in het wit. Daar werd schande over gesproken. Zij trok zich daar niets van aan en was heel gelukkig met haar kindje. Als ze met de kinderwagen ging wandelen waren er mensen in de buurt die naar elkaar fluisterden, kijk daar gaat Lia met haar moetje. Gelukkig kennen we zulke gekke situaties niet meer. Samenwonen als je niet getrouwd was kon toen al helemaal niet. Ik ben best blij met deze tijd want het elkaar in de gaten houden was soms best benauwend. Dan zeggen ze wel eens dat vroeger alles veel beter was en dat scheiden bijna niet voorkwam, maar dat kwam meer door de mogelijkheden of beter gezegd onmogelijkheden die er toen waren.’ Heel rustig maakt ze haar rolls-royce klaar om huiswaarts te keren.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
