Binnenland·Vierklank.nl·21 okt 2022

Op ’t bankje

Het najaarszonnetje geeft nog wat heerlijke warmte hoewel het niet meer dan 16 graden is vandaag. Ik begin al een beetje aan wat lagere temperaturen te wennen maar met een trui en een sjaal is het nog wel genieten op het bankje. Er liggen al veel bladeren en eikels op straat en je kunt beter de eiken een beetje uit de weg gaan want die komen toch hard aan op je hoofd, vandaar dat ik voor alle zekerheid een pet heb opgezet. Ik zit wat te mijmeren over de aankomende winter wanneer al die bomen er weer kaal bijstaan, als een man bij me neerstrijkt. Hij groet vriendelijk en laat de zon welwillend op zijn gezicht schijnen. ‘Even een beetje op temperatuur komen’, zegt hij op een toon die aangeeft dat hij kou geleden heeft. ‘Ik kom net van mijn tante en daar was het me toch koud. Dat ben ik helemaal niet van haar gewend. Ze zat er bij met een dikke trui en het koffiekopje hield ze met twee handen vast om haar handen te warmen. Ik vroeg waarom ze de verwarming niet aan ging zetten omdat ik het koud vond.’ Hij wrijft intussen zijn handen om die wat op te warmen. ‘Jongen, je leest de krant toch wel’, zei ze. ‘Energie wordt steeds duurder en ik ben flink aan het bezuinigen. Ook voor de boodschappen betaal je nu veel meer. Het viel me al op dat ze geen gebakje bij de koffie had, wat ze anders altijd heeft als ik kom. Nu moet je weten ze is 86 en woont alleen in een eigen appartement. Van haar overleden man heeft ze een behoorlijk pensioen en ik ken haar helemaal niet zo. Maar de verwarming ging niet aan en ik bleef kou lijden. Daarom ben ik ook wat eerder weggegaan. Ze heeft een zoon die in Brazilië woont en bosbouwingenieur is. Hij is getrouwd met een Braziliaanse en ze hebben drie kinderen, twee jongens en een meisje. Mijn tante is daar al een paar keer geweest en de familie komt af en toe naar Nederland. Zijn vrouw komt hier graag maar vindt het al gauw te koud. Ze komen daarom altijd in de zomer.’ De man zwijgt even, maar heeft me toch nieuwsgierig gemaakt dus vraag ik hoe de kinderen het vinden als ze hier zijn. ‘Dat was dit jaar weer een feest’, zegt hij breed glimlachend. ‘Na drie jaar waren ze er afgelopen zomer na de coronatijd weer. Mijn neef en z’n vrouw en de twee jongens logeerden bij ons. Wij hebben twee jongens van ongeveer dezelfde leeftijd en dat klikt heel goed. Het meisje Sylvia logeerde bij haar oma. Oma beleeft dan de gelukkigste tijd van haar leven. Sylvia is ook nog eens naar haar genoemd dan begrijp je wel dat niets voor haar te veel is.’ Ik moet lachen om het enthousiasme van de man. ‘Sylvia en haar oma zijn veel uit geweest in die tijd. Tante heeft net nog uitgebreid verteld wat ze allemaal gedaan hebben. Ze hebben tripjes gemaakt naar Maastricht, Amsterdam en Middelburg waar ze dan een paar dagen in een hotel logeerden. Sylvia is vijftien en zal in die tijd wel heel erg verwend zijn. Tante had vast geen behoefte om te bezuinigen’, zegt hij lachend. ‘Wij hebben met de rest van de familie twee weken in een vakantiehuis aan het water in Friesland gezeten. De fietsen waren mee en de jongens konden zwemmen en ze zijn ook naar een zeilschool geweest. Het was prachtig weer en we hebben allemaal genoten.’ Dan vindt hij het tijd om op te stappen.