BinnenlandVierklank.nl
Op ‘t bankje
Ik zie zittend op het bankje een vrouw met een klein meisje aan de hand mijn kant opkomen. Als ze bij me zijn hoor ik het meisje zeggen: ‘Oma, hier zitten. Boekje voorlezen.’ Ze zal nog geen vier jaar oud zijn, maar of oma wil of niet ze wordt naar de bank getrokken. De vrouw lacht wat en laat het maar gebeuren. Kleinkinderen winnen het altijd van oma’s. Ze vertelt dat ze tijdens de voorleesweek met haar kleinkind in een boekwinkel was. ‘En nu is ze helemaal wild van boekjes. Om uit voor te lezen natuurlijk, want zelf kan ze nog niet lezen. We kwamen net weer langs de boekwinkel en ze sleurde me bijna naar binnen. Dan kom je niet zomaar zonder boekje naar buiten.’ Het meisje vindt dat gepraat maar niets en neemt zelf maar het initiatief om het nieuwe boekje uit oma’s tas te gritsen. ‘Rustig aan Merel, even geduld’, zegt oma, maar dat is tegen dovemans oren gezegd. In mum van tijd pakt ze het boekje uit en begint gretig te bladeren. Oma ziet het glimlachend aan. ‘Daar heb ik nu even geen kind aan, maar ze zal zo wel beginnen dat ik moet voorlezen.’ Het meisje is intussen al in een andere wereld en heeft alleen maar aandacht voor het boekje. ‘Het is mijn enige kleindochter en ik ben haar oppasoma. Op haar broertje heb ik ook gepast voordat hij naar school ging, maar die was heel anders. Die trok veel meer met mijn man op, want dat is een echte knutselaar. Hij heeft nog van die ouderwetse meccanodozen van vroeger en daarmee maakten ze samen allerlei dingen. Dat vond Dorus veel interessanter dan boekjes. Die jongen is nu ook zo handig op de computer. Mijn man ook wel hoor, maar als er wat aan de hand is weet Dorus het meestal wel voor hem op te lossen.’ Merel heeft intussen de plaatjes goed bekeken en nu moet oma er toch aan geloven. ‘Voorlezen, oma’, zegt ze op een toon die geen tegenspraak duldt. ‘Alle Dagen Dierendag’, heet het boekje met prachtige illustraties. Oma leest er een paar verhaaltjes uit voor. Die gaan over allemaal verschillende dieren die kinderen mee naar hun school genomen hebben. Merel hangt bijna aan oma’s lippen. Iedere keer als oma wil stoppen dringt Merel als een rupsje nooitgenoeg aan om verder te gaan. Maar op een gegeven moment vindt oma het toch wel genoeg. ‘We gaan nu naar huis en dan ga ik daar wel weer verder met voorlezen’, zegt ze opeens resoluut. Het meisje schrikt een beetje van de toon en voelt dat het menens is. Ze dringt in ieder geval niet meer aan. Oma lacht tevreden. ‘Ja, dieren en verhaaltjes over dieren staan bij Merel op nummer één. Als het mooi weer is gaan we altijd naar de kinderboerderij, dan is ze helemaal gelukkig. Ze hebben thuis ook een poes waar ze gek op is.’ De dierenliefde is ook te merken als er een vrouw met een klein hondje voorbijkomt. Ze wil er meteen heen, maar dat vindt oma toch niet goed. ‘We gaan nu eerst wat boodschappen doen en dan gaan we naar opa’, zegt ze. ‘Boodschappen doen vindt Merel ook wel leuk, maar in de supermarkt is ze toch het liefst in het kinderhoekje. Dat is voor mij wel prettig dan hoef ik haar ook niet steeds in de gaten te houden.’ Bij het woord kinderhoekje spitst Merel haar oren weer. Daar wil ze ook wel naar toe. Resoluut pakt ze oma bij de arm en hand in hand gaan ze weg.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
