onsProat: Een kleine vonk

Het was een prachtige en zonnige dag geweest – vrijdag 24 april 2015. Lekker buiten geklungeld en voorbereidingen voor de volgende dag getroffen. Ik had nog veel huishoudelijke werkzaamheden op de planning staan, want een week later zouden, vanwege 70 jaar bevrijding, onze Canadese gasten arriveren. Ik wou niet te laat naar bed maar toch nog even een serie kijken. “Niet in slaap vallen op de bank” zei Dick. Nee natuurlijk niet, zei ik. Ik viel wel in slaap natuurlijk. Het was 23.30 en vanuit diepe slaap, schrok ik wakker van Dick die schreeuwde: “Je moet nu de brandweer bellen, want we branden af”. Ik sprong van de bank, greep de telefoon en belde 112. Ik gaf het adres, met extra vermelding dat we een rieten dak hadden. We moesten het huis uit, zei ze. Doen we, zei ik. Ik greep de tas, portemonnee, telefoon, iPad en laders en uiteraard de bril en zette dit op veilige afstand buiten het huis. Rob had de hond in de schuur gedaan. Dick had zich snel aangekleed en dat ging ik ook nog even doen. Was niet verstandig achteraf! Boven gekomen, was de elektriciteit al uitgevallen, ik zag het vuur tussen de spleten van het luikje naar de vliering, er kwam al rook tussendoor. Op de tast pakte ik een broek, een trui en greep nog wat kleding mee en vloog toen naar buiten. De mannen hadden inmiddels de kapstokken leeggemaakt en alle praktische jassen en schoeisel naar buiten gegooid. Kon nog net.