Lokaal beschouwd: oranje boven?

Tata en Chemours staan al een tijdje op de voorpagina. Onlangs hebben we ook bericht gekregen over de bovenmatige registratie van Parkinson in de Betuwe. Bij het lezen van dit soort artikelen moest ik even denken aan mijn jeugd. Ik was een jongetje van 7 jaar en zat op de basisschool in Noordwijk. Pal aan het schoolplein grensden de bollenvelden. Op een mooie warme dag in mei gingen de ramen van alle klaslokalen wijd open om de lente binnen te laten. Tot grote extase van kinderen en leerkrachten kwam daar plotseling een helikopter aanvliegen die op een afstand van plusminus 30 meter en een hoogte van zo’n 10 meter de bloeiende tulpenkoppen doodspoot. In volle teugen werd genoten van dit fenomeen. Alle kinderen van de school stonden reikhalzend aan de vensterbank. De matige wind kwam van zee en na school zei mijn moeder dat ik stonk. Ze vroeg of ik weer wat had uitgevreten en of we weer fikkie hadden gestookt? Ik kon oprecht antwoorden dat ik deze keer niets fout had gedaan. Drie dagen later waren de kleurige bollenvelden verworden tot een bruin, dor tapijt.