Binnenland·nijkerknieuwsNL·20 jan 2022

IK OOK - nijkerknieuwsNL

Het is al laat in de middag als de deurbel gaat. Nieuwsgierig doe ik de deur open. Er heeft niemand een afspraak gemaakt en dat moet tegenwoordig. Vier personen per dag mag je ontvangen. Het zal wel een collectant zijn. En daar staat ze en vraagt, “Zit je al aan je aantal mensen voor vandaag. Mag ik nog even binnenkomen?” Uitnodigend zwaai ik met mijn arm en geef haar de ruimte om binnen te komen. Benieuwd wat haar nu weer zo dwars zit dat het niet kan wachten. Inmiddels zijn we behoorlijk aan elkaar gewaagd wat gesprekken betreft. Wetend dat alles, maar dan ook alles bij elkaar veilig is. Zelfs de meest intieme privé dingen kunnen we bij elkaar kwijt. We hebben wel eens tegen elkaar gezegd dat het beter is dan een dagboek te schrijven. Zo samen krijgen we tenminste een weerwoord en dat kan een positieve werking hebben. Zo fijn. Als we tegenover elkaar aan de grote tafel zitten, het oude trommeltje van oma, gevuld met krakelingen staat in het midden en elk een beker chocolademelk, kijkt ze me super serieus aan. Natuurlijk, zoals altijd, werkt dat bij mij op mijn lachspieren. “Nee, niet lachen, begint ze, ik ben nog nooit zo serieus geweest. Hoe het met jou zit weet ik niet maar mij zit het behoorlijk dwars. Echt de afgelopen dagen lijkt het wel nergens anders over te gaan. Of je nu de radio aanzet of de tv iedereen heeft het er over. En nu ik dus ook. En eigenlijk wil ik dat niet. Het gaat me niet aan en als je niet wist dat die dingen gebeuren heb je behoorlijk onder een steen geleefd de afgelopen twintig jaar.” Nou het is niet moeilijk te raden waar ze het over heeft. The Voice. Op mijn vraag of ze wil weten wat ik ervan vind schudt ze haar hoofd. Nee niet echt. Wel wil ze graag weten of zij nou verkeerd zit of niet. Heel eerlijk. En dan hoor ik haar zeggen: “Zelf zijn we toch ook jong geweest. Een beetje aandacht vonden ook wij toch wel leuk. Maar toch. En nu spreek ik even alleen voor mijzelf, zegt ze. Zeker te weten trok je dan toch een grens. Al vroeg had ik een vriendje, Ik was geloof ik zeventien. We droegen super minirokjes en truitjes die strak om ons lichaam zaten. Je voelde de jongens kijken. Soms zei iemand er ook wel eens iets van. Of er werd gefloten. Aandacht dat was het, maar we deden er verder niets mee. Later toen we wat ouder werden en de verkering echt werd was de aandacht van andere jongens wel leuk maar je paste wel op om er zelf iets mee te doen. Je trok je grenzen.”