Binnenland·Margriet·5 okt 2022

'Het allermoeilijkst vind ik het gevoel er niet bij te horen' - Margriet

“Pas na twee jaar ben ik naar de huisarts gegaan. Die stuurde me door naar de kno-arts. ‘Het is een wonder dat u überhaupt nog iets verstaat,’ zei hij. Ik hoorde toen nog vijftig tot zestig procent. Gaandeweg had ik mezelf trucjes aangeleerd om mensen toch te kunnen volgen. Bijvoorbeeld door te liplezen. Dat ontdekte ik toen de specialist me vroeg mijn bril af te zetten. Ineens had ik geen idee meer wat hij zei. Niet lang daarna kreeg ik mijn eerste gehoorapparaat. Dat was een openbaring. Ik weet nog goed dat ik het in de winkel, die ik met mijn dochter run, indeed. Toen er een andere klant binnenkwam en het deurbelletje afging, sprong ik van schrik op van mijn stoel, zo hard kwam het geluid binnen. Voor het eerst in jaren hoorde ik buiten ook weer vogels fluiten. Fantastisch.”