Binnenlandheturkerland.nl
Gewoontes zijn leuk, maar kunnen je ook in benarde posities brengen, weet Corrie Weijma uit ervaring
Op een mooie zomerdag zaten er een stel Urker mannetjes op ut Klapskoel aan de haven. Sterke verhalen in overvloed. De een had dit meegemaakt, de ander dat. Je kent het wel. Op een gegeven moment kwam er een toeristenechtpaar naar ut Klapskoel gelopen, stopte krek bij Hein en vroeg in een voor hem onverstaanbare taal de weg. Overige klapskoelers gniffelden en dachten daar komt niks van terecht. Maar wacht, Hein stond op, rechtte vol zelfvertrouwen zijn rug, keerde zich op zijn half versleten klompen om en gebaarde eerst met zijn hand vooruit: ‘alétepaké. ..’, zweeg even, stak zijn arm uit naar links en vervolgde: ‘... in de manesjé... ‘, en hij ging weer zitten. Zo! De toeristen hadden het begrepen, nou ja, ze bedankten in ieder geval, en liepen richting alétepaké. ‘ Sjonge Ein, jie spreken un aordig moendjen beuten de duur!’ Hij had hún begrepen, en zij hém. Dat maakte indruk.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
