BinnenlandMooi Son en Breugel
Freek
In gedachten fietsen we na de dodenherdenking terug naar huis. Indrukwekkend hoe alles stil viel. Al dagen ging het in de media erover wie we moeten herdenken. Bijzonder hoe verschillende groepen mensen de dodenherdenking willen claimen: hun eigen gedachtegoed ten koste van de ander. Hoe kan het dat we elkaar willen opleggen wie herdacht wordt als we twee minuten stil zijn? In de stilte bij de vijver heb ik voorzichtig rondgekeken. Maar aan de gezichten om me heen kon ik niet aflezen of er aan de Tweede Wereldoorlog, de Joden, Oekraïne, Gaza, Israël of iets anders gedacht werd. Zelfs als iemand het boodschappenlijstje voor morgen stond te bedenken … wat maakt het uit? De stilte toont respect. In stilte is geen ruimte voor het laten gelden van je stem. Da’s toch het mooiste van de stilte.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
