BinnenlandGieterveen
Eindejaarsbericht 2022
Je hebt van die dagen dat het leven je niet van harte toezingt. ‘Ik krieg de jaas zowat niet an’, hoorde ik laatst iemand zeggen over het gevoel dat mij vanmorgen bij het opstaan bekroop. Ik wilde er wel even uit, de benen strekken, en ook weer niet. Kwam natuurlijk door dat mistige, kouwe weer. Rossi keek me aan met een blik van je gaat maar mooi alleen. De brievenbus bevatte een minidoorsnee van ons bestaan: twee kerstkaarten, de krant, een bedelbrief van Save the Children en een rouwkaart. Vooral dat laatste was mogelijk de reden van dat onbestemde gevoel. We wisten dat het er aan zat te komen…. Onze Culemborgse vriendin Bettie is niet meer. Ze woonde overigens in Gasselte en was aan haar eind. Mijn vrouw noemde ze altijd Wijfie en mij Hendrik. Wij konden het hebben, zagen de humor er wel van in. Twee weken geleden nam ze in de hospice min of meer al afscheid van ons. Toen kende ze mijn naam ineens wel. Met een lach en een traan slikten wij het weg. Rossi was haar oogappel. Een liefde om afgunstig op te worden. Heeft een hond weet van een naderende dood? Hij was de laatste dagen stiller dan normaal, bijna op het ziekelijke af. Ik had zo mijn vermoedens. Kort gezegd; een droevige afsluiting van een heftig jaar. Corona enigszins onder controle, kwam er de angst voor een allesvernietigende oorlog, gevolgd door een enorme volksverhuizing en het verwerpelijke onderscheid tussen twee soorten vluchtelingen: Oekraïners en dakloze Ter Apellers. En laat ik de boeren niet vergeten en de zorgmedewerkers en ja wie al niet? Nee, ik wil het klein houden, de kranten en de televisie verschaffen ons de vreselijkste werelddrama’s wel.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
