‘Een stoplicht springt op rood, een stoplicht springt op groen. Ook in Westervoort is altijd wat te doen!

Deze uitspraak, vrij naar Herman Finkers, kwam automatisch in me op de afgelopen week. Geveld door een dubbele longontsteking, die maar niet over wil gaan, was ik de afgelopen twee weken onttrokken aan mijn dagelijkse bezigheid: beroepshalve vervoeren van mensen van huis naar instellingen en terug. Normaal baal ik ervan dat ik door ziekte geveld word, maar de afgelopen week telde ik mijn dubieuze zegeningen. Anderhalf uur reistijd om van de Johan de Wittlaan in Arnhem de Westervoortse brug over te komen. Mede veroorzaakt door een verkeerslicht onderaan de Westervoortse kant van de brug, dat keurig groen licht gaf aan links afslaand verkeer, terwijl daar niemand heen kon. Hoewel, niet iedereen had dat door. Verhalen van mensen die toch links afsloegen, tot de ontdekking kwamen dat dat zinloos was en dan op de weg probeerden te keren om zodoende alsnog proberen verder te komen. Daarmee de verkeersstroom doorkruisend die de Parallelweg op reed. Tenminste als dat licht dan eindelijk eens groen werd.