Binnenlandfocus.knack.be
Drie vragen aan Marijke Schermer: ‘Mensen die zich uitputtend met zichzelf bezighouden verliezen wel eens de ander uit het oog’
‘Mijn lievelingsorganisme is een zeeanemoon,’ zegt Nicola, ‘een solitaire poliep zonder skelet maar met tentakels, waarmee ze levende prooien vangt.’ Nu had haar geliefde Louis er eigenlijk wel om gevraagd – ook al omdat Nicola een microbiologe is die met bacteriën werkt die nuttig kunnen zijn in de kankerbestrijding en de productie van kweekvlees – maar wellicht had hij toch een ander antwoord verwacht. Nicola was eerst door haar man verlaten en daarna door de vrouw met wie ze zeven jaar samenwoonde. Voortaan zou ze alleen nog een observator zijn, zonder zelf geobserveerd te worden, zowel privé als professioneel, nam ze zich voor. Of dat vol te houden is, onderzoekt Marijke Schermer in haar roman In het oog met een zeldzaam psychologisch inzicht, en in zinnen die nog dagenlang nazinderen.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
