Binnenland·Andijker.com·8 okt

DE STIEFZOON: ERFGENAAM OF NIET?

Een testament maak je met de bedoeling om duidelijkheid te scheppen. Maar wat als je leven daarna ingrijpend verandert? Een vrouw overlijdt, jaren nadat zij van haar echtgenoot is gescheiden. In haar testament heeft zij haar toenmalige man tot enige erfgenaam benoemd. Mocht hij zijn overleden of de erfenis verwerpen, dan zou de nalatenschap gaan naar ‘de zoon van mijn echtgenoot’. Dat lijkt helder: de stiefzoon als opvolger van haar toenmalige man is de erfgenaam. Toch ontstaat er ruzie. De broer en zus van de vrouw vinden dat de bepaling door de echtscheiding haar betekenis heeft verloren. De vrouw had bovendien al 22 jaar geen contact meer met haar voormalige stiefzoon. De rechtbank geeft hen gelijk. Uit het testament blijkt volgens de rechter dat de vrouw destijds wilde dat haar vermogen bij haar echtgenoot terechtkwam. De verwijzing naar ‘de zoon van mijn echtgenoot’ was volgens de rechtbank bedoeld voor de situatie waarin zij nog met hem getrouwd zou zijn. Dat de stiefzoon niet bij naam werd genoemd, speelde daarbij ook een rol. Een belangrijke les: een testament is geen document dat je (altijd maar) één keer opstelt en daarna vergeet. Een huwelijk, scheiding, geboorte of overlijden kan de betekenis ervan veranderen. Wie wil dat stiefkinderen of stiefkleinkinderen erven, doet er verstandig aan dit expliciet in een testament vast te leggen. En na een scheiding? Laat je testament opnieuw beoordelen door de notaris. Dat voorkomt misschien wel precies de erfenisruzie die je wilde voorkomen.