Binnenlandrodi.nl
Column: Wel gelachen hoor
“Als jij doodgaat, pa, dan zijn we nog drie maanden bezig met gaatjes dichten”, citeerde ons stadsicoon Dolle Dries zijn dochter. Lachend gaf hij haar gelijk. De muren van zijn flatje hingen vol schilderijen van schepen, zeemansobjecten en blote borsten. Net een bruin café. Gezien de vele bezoekjes aan zulke kroegen aan de hand van mijn vader voelde ik me er direct thuis. De gouden machinetelegraaf in het smalle halletje herinnerde me aan de vroegere Molm, waar tante Jels en ome Kees me een ijsje gaven als de rest nog een rondje nam. De mensen aan de bar met hun typische grapjes en rauwe praat werden mijn normaal, maar Dolle Dries vond ik altijd een beetje spannend. Niet door zijn gouden tanden, harde stem of gezichtstattoos, maar vanwege de ijsblauwe ogen die recht door je ziel leken te zien. Veel later ontdekte ik dat ze vaker schitterden van plezier en tevredenheid dan van vuur. Toen café De Afrol sloot en mijn vader opschoof naar Concordia, kwam ik Dries vaker tegen. Altijd blij om me te zien, altijd zin in iets leuks en ondanks dat hij altijd op het terras leek te zitten, ging hij ook altijd ergens naartoe op zijn scooter. Op een dag werd hij ongepland Bekende Nederlander en een ware cultheld onder jongens die varen. Zijn legendarische zeemanspraat tijdens een interview bij Man Bijt Hond kon in die tijd nog op de Publieke Omroep worden uitgezonden. De daaropvolgende bekendheid leverde Dolle Dries een fantastische ouwe dag. Hij werd continu uitgenodigd voor het een of ander, kreeg een t-shirtlijn en een supportersgroep van Feyenoord maakte zelfs een vlag met het credo waar Dries naar leefde: Wel gelachen hoor. De roem gaf hem de kans om zijn sterkste verhalen steeds opnieuw en opnieuw te vertellen en daar smulde hij zelf nog het meest van. Onder die ruwe bolster ontdekte ik een hele blanke pit. In zijn thuismuseum wachtte hij me op met verse gebakjes van de bakker en hij vertelde net zo glunderend over zijn kleinkinderen als over de 250 vrouwen die hij dagelijks een uitgebreide ochtendgroet stuurde. Ik prijsde me rijk dat ik op het lijstje stond. Na ons interview vertrok hij op z’n scooter vol stickers van Smit weer snel naar zijn ex-vrouw, want als mantelzorger bleef hij haar altijd trouw. Zaterdagochtend verdween ‘Dolle’ Dries van der Velden zijn schip abrupt achter de horizon. Ik weet zeker dat zijn laatste gedachten waren: Wel gelachen hoor. En ik wens zijn familie succes met de gaatjes.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
