BinnenlandOost Online
Column | Simone Slotboom
Ik ben dol op sprookjes. Sprookjes die eindigen met: En ze leefden nog lang en gelukkig. Prachtig vind ik dat: een happy end. Ook in romans. Of films. De formule is eeuwenoud. Minstens één held. Obstakels op het pad. Strijd en doorzettingsvermogen als vaste ingrediënten. Zonder antagonist geen held, nietwaar? Het pad volgt logischerwijs uit het doel. De missie. De lezer – of kijker – kruipt als vanzelf in de huid van het hoofdpersonage. En beleeft alles mee. Een spannend avontuur gezien door vreemde, maar al snel vertrouwde ogen. Heel even ben je een ander mens, op een andere plek, in een ander leven. Als kind was ik er verslaafd aan. In mijn stoel de wereld rondreizen. Of in mijn bed. Want stoppen kon ik moeilijk. Dus las ik stiekem door na bedtijd. Op weg naar het slot, het happy end dat onvoorwaardelijk kwam. De draak werd altijd verslagen, de protagonist beloond met succes, rijkdom en liefde. En niet te vergeten: hij of zij leefde natuurlijk nog lang en gelukkig door. Pas dan kon ik slapen.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
