Column Niena Bocken: Onraad ruiken
Ik liep gister door de stad toen plots een oude geur mijn neus binnendrong. Een zoete lucht die uit een shishalounge kwam, maar mij terugvoerde naar de vroegere snoepwinkel op de hoek van de straat waar ik opgroeide. Eigenlijk was het geen snoepwinkel, het was in eerste instantie een tabakszaak. Zo rook het er ook; tabak vermengd met snoepgeur. Achter de toonbank stond tante Annie. Een magere dame van in de zestig met spierwit haar. Ik was altijd een beetje bang van haar, want ze was behoorlijk pinnig en ze had ze een stem als die van Barry White. Ik was haar helemaal vergeten, maar toen ik gister die geur rook zag ik haar meteen voor me. Samen met de witte snoepmuizen van 5 cent.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
