Binnenland·Mooi Son en Breugel·21 feb

Column Luc: Steen des aanstoots

Het was een gure avond, ik deed de kraag van mijn jas nog eens extra omhoog. Donker was het ook, het leek wel of de donkere dagen vóór de Kerst steeds donkerder werden, en steeds vroeger. Misschien was ik hier te veel over aan het filosoferen. Misschien was het wel dat het zo donker was. Misschien werd het tijd voor een bezoek aan de opticien. Hoe dan ook, ik stootte mijn teen, ik struikelde bijna. Verbaasd keek ik om. Had ik een opstaande steen of –stoeprand gemist? Eén van de straatstenen stak een klein eindje omhoog. Was dat de boosdoener? Ik vermoedde van wel, dit was ongetwijfeld de steen des aanstoots.