Binnenland·Mooi Son en Breugel·22 dec 2024

Column Luc: O la la

Er was een tijd dat het niet normaal was om minstens één keer per jaar op vakantie te gaan. Er was een tijd dat een weekje, ergens in eigen land, al het toppunt van luxe was. Er was een tijd dat vakantie een onbekend woord was, althans, een woord dat door verreweg de meeste mensen niet gebruikt werd, als ze er al van hadden gehoord. Ik moest hieraan denken, terwijl ik met mijn ouders aan tafel zat, bij hen achter in de tuin. De zon scheen weliswaar niet, de temperatuur was desondanks of misschien wel daardoor uiterst aangenaam. ‘Ik kan niet meer tegen de warmte’ zei mijn moeder, een voormalig zonaanbidster. Van lang weg zijn of ver reizen, met de auto of met het vliegtuig, houden mijn ouders ook al niet meer. Dan kies je een kortere duur, en een bestemming dichterbij. Waar overigens genoeg moois te zien en te beleven valt.Het deed mijn gedachten dwalen naar vroeger, mijn ouders zijn van de generatie die als een van de eersten zich over de grens waagden, op zoek naar vakantievertier. Ergens, eind zestiger jaren, schijn ik in Spanje te zijn geweest. Ik kan me er niets van herinneren, Frankrijk, om precies te zijn Bretagne, dat kan ik me dan weer wel herinneren. Dat was dan ook begin jaren zeventig, toen mijn geheugen wat beter in staat was beelden op te slaan. Beelden van brede, ondiepe rivieren, vol met stenen, groot en klein. De kleintjes probeerden we op het water te laten stuiteren, zoals mijn vader voordeed. Waren we aan het kamperen? Daar laat mijn geheugen me in de steek. Ik herinner me alleen het hotel, een gebouw van grove stenen van verschillende maten, die zo van de berg gevallen leken te zijn en vervolgens op elkaar gestapeld waren. Ik herinner me ook het padoog dat mijn broer had, een flinke, rode bult op zijn ooglid dat behoorlijk pijnlijk was. Ik herinner me vooral de reactie van de hoteleigenaresse, toen ze het oog van mijn broer zag: o la la!Ik kijk nog eens naar mijn beide ouders. Naar Spanje of Frankrijk zie ik ze niet meer gaan, ik zie ze niet meer met ons naar het strand gaan, of langs de menhirs struinen, vol voldoening kijkend naar de stralende ogen van hun zoons. Hun zoons maken allang hun eigen vakantieherinneringen.Al denk ik nog steeds af en toe: o la la!