Binnenland·Mooi Son en Breugel·1 sep 2024

Column Luc: Leeg

Het lege vel staart naar me, daagt me uit. Alsof het wil zeggen: ‘Kom maar op dan, met die briljante teksten van je!’ De druk is immens, zweetdruppels verzamelen zich op mijn voorhoofd, en druppelen langzaam naar beneden. Ik doe nog maar een knoopje los, een diepe zucht ontsnapt aan mijn lippen. Af en toe doe ik een schuchtere poging, begin aan een zin, om halverwege alles weer te verwijderen. De spreekwoordelijke pen zweeft boven het al even spreekwoordelijke papier, doelloos. De pen wil wel, maar weet niet waarheen. Het vel blijft leeg, vooralsnog. Net als mijn hoofd, waar de inspiratie maar niet wil komen.