Binnenland·flessenpostuitegmond.nl·9 mei 2025

Column Ineke de Boer: Trots

Het kan toch niemand zijn ontgaan dat de lente nu echt in alle hevigheid is losgebarsten. We hebben al weer een hele reeks mooie zonnige dagen achter de rug. 's Morgens kon vaak de winterjas nog aan maar tegen het middaguur werd het tijd voor de zomerjas terwijl halverwege de middag die jas ook al weer uit kon. Een prachtig periode om weer veel tijd buiten door te brengen. De opwarming van de aarde moet, naar mijn mening en naar de mening van heel veel anderen met mij, echt wel worden tegen gegaan, maar voor lekker wandelweer in het voorjaar kan het ook positief uitwerken. Het was wel een tijd met erg weinig regen maar voor een rondje wandelen is dat een plus. Enige weken geleden hoorde ik 's morgens vroeg nog niet veel vogels buiten. Natuurlijk waren de overwinteraars, zoals meeuwen, kauwen, pimpelmezen en koolmezen buiten best wel te horen. Ook het roodborstje blies hoog van de toren om te laten weten dat je zijn territorium betreed. Man wat kunnen die kleintjes een herrie maken en wat zijn ze fanatiek als het gaat om het beschermen van hun woonomgeving. Maar als je nu een ochtendwandelingetje gaat maken dan hoor je pas echt een heleboel vogels. Dan wordt het voor natuurmensen weer extra interessant om te bezien of de in het najaar vertrokken vogels al weer in ons land teruggekomen zijn. Eén van die vogels is in onze omgeving natuurlijk de nachtegaal. Deze heb ik pas een paar dagen geleden, in de tweede week van april, weer gehoord maar tot op heden nog niet gezien. Voor de echte fanatiekeling begint de zoektocht naar de terugkerende vogeltjes al een paar weken eerder. En dan heb ik het voor de duingangers onder ons natuurlijk over de blauwborst. Deze prachtige zangvogel is er eentje waar velen in het voorjaar naar uitkijken. Zo halverwege maart worden de eerste exemplaren weer gespot. Ook ik ben uiteraard op zoek gegaan naar deze vogeltjes. Wat is dit toch een mooie periode in het duin. Nu moet je weten dat deze blauwborsten vaak naar dezelfde plekken terugkomen. Voor de kenner is het dan ook niet zo heel moeilijk om het duin in te gaan, te luisteren of de bekende zang van de vogel alweer te horen is en om vervolgens simpelweg te blijven staan of zitten om een glimp van ze op te vangen. Het is zo mooi om op een doordeweekse dag met zonsopgang het duin in te gaan en de plekken af te gaan waar je ze kunt aantreffen. Meestal kom je op dat moment van de dag nog bijna niemand tegen. En dan hoor je voor de eerste keer de karakteristieke roep van de blauwborst. Het kan bijna niet anders dan dat het het mannelijke exemplaar betreft omdat deze altijd iets eerder bij ons in Nederland arriveren. Het mannelijke exemplaar van de meeste soorten beesten op aarde is bijna altijd ook het mooiste. Mannetjes moeten namelijk altijd de vrouwtjes imponeren en er daarom op hun mooist uitzien. Nu kan ik het er bij ons eigen soort de mens totaal niet mee eens zijn en heb ik in dat geval een afwijkende mening maar dat terzijde. Meestal begint de zang van de blauwborst langzaam en wordt steeds sneller. De roep wordt steeds herhaald. Toch klinkt elk individu vaak weer net even anders. Dat zou onder andere komen omdat ze ook wel het geluid van andere vogeltjes imiteren en meenemen in hun eigen gezang. Als je dan zo'n bekende plaats komt en je het beestje hoort is het heerlijk om gewoon lekker op de grond te gaan zitten en te wachten. Dan zie je voor de eerste keer dit jaar er eentje aan komen vliegen en landen op een uitzichtpunt. Meestal is dit uitzichtpunt een duindoorn of een andere nog kale plant waardoor je ze uitgebreid kunt bekijken en fotograferen. Daar wordt je toch pas echt blij van. Dat vogeltje met zijn blauwe keel met witte band boven een roestbruine borst is een lust voor het oog. Dan zingt hij, voor je gevoel, zijn lied speciaal voor jou. Zo mooi. Tijdens het wachten en zitten in de duinen kan het niet anders dan dat er ook wat andere mooie vogels langs komen. Met een beetje geluk poseren ook deze even voor je op een tak of op de grond. Vaak zijn het veel voorkomende vogels waarvan je weet dat ze bestaan maar die je niet veel ziet als je alleen maar wandelt. Zo zag ik tijdens het wachten op de blauwborst onder andere de rietgors, het winterkoninkje, de roodborsttapuit en de kneu. Als je af en toe jezelf de tijd gunt om even te stoppen of zelfs even te gaan zitten en zo van de rust te genieten dan ga je ze absoluut zien. Laat al je dagelijkse beslommeringen even achter en luister eens bewust naar de natuur in het algemeen en naar de zingende en kwetterende vogels in het bijzonder. Kijk eens goed naar die beestjes en zie hoe mooi ze zijn. En zoals al zo vaak gezegd: geniet.