BinnenlandOldambt Nu
Column: ‘In de kerk is altijd werk’
De ‘spreuk’ in de titel hierboven komt niet van mijzelf maar van mijn vader. Hij riep dat altijd naar ons als wij op zondagmorgen ons bed niet wilden uitkomen, want dan moesten we naar de kerk. Moesten ja, dat ging met enige dwang. Dat was ook wel weer logisch, want de katholieken waren een minderheid op het eiland en soms zaten we alleen met ons gezinnetje in de kerkbanken. Misschien hadden we daarom geen zin om te gaan. En het had ook te maken met het feit dat de leeftijdgenoten die ook van deze kerk waren, op één hand te tellen waren waardoor het voor ons jongeren niet te doen was om ruim een half uur stil te zitten ‘met al die oudjes’. Als ik voor mijzelf spreek was het enige leuke aan de kerk, de preek. Want die was meestal net even anders dan de rest van de rituelen, dat vond ik maar saai. En zingen deed ik ook niet. Nu hoefde dat ook niet want mijn vader zong zo fanatiek mee waardoor alles wat om ons heen meezong, eigenlijk overstemd werd door mijn vader. Maar goed, zodra pa vanaf beneden ongeduldig riep dat wij op moesten schieten, klaagden wij in koor (en zong ik naar hartenlust mee!) waarom we wéér naar de kerk moesten! Zijn antwoord luidde dan als volgt:
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
