Binnenland·Haren de Krant·3 uur geleden

Column Hein Bloemink – oktober 2026

Sinds twee jaar ben ik ‘huispianist’ in de winkel van mijn dochter in De Brinken. Dat lijkt heel wat, maar ik zit gewoon als een gebocheld mannetje met mijn jas aan en mijn tas aan mijn voeten achter een stokoude piano en speel mijn deuntjes op mijn manier. Er is een wereld voor mij open gegaan, want die piano leidde tot 1001 ontmoetingen, gesprekken, oogcontacten. Werkelijk magisch. In mijn ooghoeken zie ik dan mensen opkijken wanneer ze de winkel binnenkomen met een vragende glimlach: ‘is dit een cd of live?’. Veel mensen knopen een praatje met me aan over die piano, over de liedjes of over mijn dochter. Kleine kinderen, soms nog in de buggy, worden in mijn richting geparkeerd voor een klein concert. Ik krijg steevast een cappuccino van Ekoplaza als beloning (dank!). Muziek verbindt. Muziek maakt iets moois los in mensen die mij soms in het voorbijgaan bedanken. Nu ben ik volgens mijn familie een enorme aandachtzoeker en ze hebben gelijk. Want nu ik zelfvertrouwen heb kruip ik ook in verpleeghuis de Dilgt weleens achter de vleugel in het restaurant en daar maak je ook direct contact dankzij de toetsen. Mensen komen bij me staan om te luisteren. Humor was het toen een oude man met Parkinson zijn rolstoel naast mij parkeerde en (nauwelijks hoorbaar) zei: “Wil je een euro verdienen? Speel dan alsjeblieft een ander deuntje. Vreselijk dit.” En ronduit ontroerend vond ik het dat een medewerkster mij vroeg of ik de tune van de TV-serie Medisch Centrum West ook kon spelen. Die was namelijk destijds gecomponeerd door haar broer die inmiddels niet meer leeft. Toen ik de melodie voor haar speelde, fantaseerde ik dat ik het speelde voor haar broer. Ook dat is verbinding. Magische verbinding.