BinnenlandHaren de Krant
Column Hein Bloemink – maart 2026
In één lachwekkende anekdote zitten soms verhalen met veel dimensies verstopt; tranen van het lachen en tranen van ontroering. Onlangs hoorde ik wat zich in mijn ouderlijk huis had afgespeeld ver voordat ik geboren ben. Ik ben de jongste van zes kinderen (1961) en in de vroege jaren 50 bleek één van mijn oudere broers ernstig ziek. Mijn ouders kregen van de arts het advies om zich voor te bereiden op het verlies van hun jonge kind. Op dat moment van treurnis kwam een priester op hun pad die het verhaal hoorde en hij vroeg mijn ouders of hij (a) voor hen mocht bidden en (b) of hij het kind het Sacrament der Stervenden mocht geven. Vanaf die dag voltrok zich in de ogen van mijn ouders een wonder, want hun kind knapte op. Euforisch en dankbaar hebben zij zich daarop bekeerd tot het Katholieke geloof. Hun vriendenkring bestond al snel uit katholieken, waaronder priesters, paters en een kapelaan. Hierdoor werd mijn oudste broer zo geïnspireerd, dat hij thuis (hij was nog kind) missen ging naspelen, waarbij de naaimand van mijn moeder altaar was en een laken met gat het liturgisch gewaad. Voor het uitreiken van de rituele hostie (een tarwe schijfje) plunderde hij het vlooienspel. Het gezin liet zich dus braaf de plastic schijfjes van dat spel op de tong leggen, maar het pas genezen broertje snapte dat niet en slikte het pardoes door. Paniek in de huiskamerkerk. De hele mis was bedorven en de ‘priester’ ontsteld. Mijn moeder heeft twee dagen de toiletpot geïnspecteerd en daarna kon het vlooienspel weer compleet worden gemaakt. Toen ik deze anekdote hoorde rolde ik van de bank van het lachen. Maar er was méér. Ik vond het ontroerend om te horen hoe zij de genezing van hun kind hadden gevoeld als de hand van God en hoe daardoor zelfs hun andere kind priestertje ging spelen. Zou zoiets anno 2026 nog denkbaar zijn of willen we niet meer geloven in wonderen?
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
