Binnenland·flessenpostuitegmond.nl·2 mei 2025

Column Hanneke Mooij: Koningsdag

De lucht is helderblauw. De zee kalm. Het is windstil. De mensen zijn vrolijk. Het is nog jassenweer, maar de temperatuur neigt al naar lente. Niets wijst er op dat er storm op komst is. Ik geniet van de zon in mijn gezicht en de schitteringen in het water. Een paar honden rennen in en uit de zee, één vangt een bal. Jongetjes graven kanalen. Een man zet netten uit op laag water. Voor mij lopen een man en een vrouw hand in hand. Zonder ze te kunnen verstaan, klinkt hun gesprek liefdevol en sprankelend. Ze laten elkaar af en toe los. Soms om een bal voor hun hond weg te gooien, soms voor een kus. Zo ontroerend. Hier kijk ik graag naar en ik loop met tegenzin voorbij als ze stilstaan. Het maken van een foto is een excuus om weer achter ze aan te kunnen lopen. Ik geniet, maar voel een binnenstorm opkomen. Naast de ontroering voel ik verdriet. Mijn lief is er niet meer, hij overleed ruim 3 jaar geleden onverwacht. Ik voel jaloezie, ik voel woede. Ik draai me om en loop van ze weg. Mijn ogen branden. De zon verwarmt me troostend op de rug en mijn tranen drogen op. Een stel haalt me in. Ik herken ze. Ze lopen nog steeds hand in hand. Ze praten harder en ik vang flarden van zinnen op. ‘Begrijp ik niet.’ ‘Hoezo?’ ‘Maar jij.’ Ze laten elkaar los en vertragen hun pas. De vrouw gooit de bal richting zee. Niet voor de hond, maar voor zichzelf. Ze volgt de bal en laat de man alleen. ‘Zo gaat het toch niet,’ roept hij haar nog na. ‘Laat ook maar,’ hoor ik haar nog zeggen voordat ze op een stevig tempo uit zicht verdwijnt. Ik sla af naar het strandpaviljoen voor een kalmerend kopje thee, het voelt wat ongepast om ze – of één van hen – te volgen. Wel kies ik voor een plekje met uitzicht op strand en zee, en scan de mensenmassa. Tussen alle spelende kinderen, rennende honden en wandelende mensen zie ik ze niet meer terug. Ze hebben de storm vast goed doorstaan. Met een glimlach herinner ik me zulke stormen. Lief en ik trotseerden alle windkrachten, van 1 tot 8. Ik laat de thee zitten en bestel een wijntje. De lucht is helderblauw. De zee kalm. Het is windstil. Saai, zeg maar. Maar na een flinke storm is het wel genieten. Proost!