Binnenlandlux-nijmegen.nl
Column #8 - Een beetje reuring is altijd goed
Marco Ferreri was in de jaren zeventig en tachtig een van de meest originele figuren in de internationale filmwereld. Socialist, atheïst en provocateur in hart en nieren. En auteur van films waarin hij allegorische verhalen vertelde die de crisis van de moderne mens blootlegde, zoals de (toenmalige) directeur van het festival in Cannes treffend heeft opgemerkt. Bekendste titel is wellicht La grande bouffe , een groteske kritiek op de consumptiemaatschappij, waarin een groep vrienden zich letterlijk dood vreet. Maar er was bijvoorbeeld ook Bye Bye Monkey : in een dystopische stad vindt een de hoofdpersoon een jonge chimpansee op het strand en besluit het beest als zijn eigen zoon op te voeden. Of l’Udienza, waarin een man vergeefs probeert op audiëntie te gaan bij de paus. Niet verrassend dat Ferreri gefascineerd was door het werk van de Amerikaanse schrijver Charles Bukowski. Op enkele van diens korte verhalen baseerde hij Tales of Ordinary Madness. Over een aan de zelfkant in Los Angeles levende, alcoholische dichter die verliefd wordt op een prostituee die hem er bovenop probeert te helpen. Maar hij laat haar in de steek en gaat naar New York, waarna zij zelfmoord pleegt.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
