Binnenland·destadgorinchem.nl·8 dec 2024

Column 55 - Rampen en Tarwekampen

Als kind stel je je rampen altijd voor als hele erge dingen, die gelukkig altijd ver weg gebeuren. Bosbranden, overstromingen, stormen, oorlogen, hongersnoden en tot puin gebombardeerde steden, het was altijd ergens anders. Er gingen heel veel mensen dood, maar het waren altijd mensen, die je niet kende en als mensen dood gaan, die je niet kent, dan ben je natuurlijk niet zo bedroefd als wanneer mensen dood gaan, die je wel kent, zoals je opa of je oma. Als je ouders dan naar een verre ramp op de televisie zaten te kijken, dan zeiden ze ‘Tjonge, jonge, wat verschrikkelijk’ en soms stortten ze dan wat geld op het gironummer voor slachtoffers. En jij was stiekem blij, dat je zelf gewoon in het veilige Nederland geboren was. Waar je niet bang hoefde te zijn dat je een bom op je kop kreeg, als je ’s ochtends naar school ging. En dat er gewoon altijd water uit de kraan kwam. Ja, je herinnert je nog wel, dat de Maas een keer overstroomde en dat de huizen die daar stonden allemaal onderliepen, waardoor de vloerbedekking naar de maan was en dat vond iedereen zo zielig, dat ze allemaal heel veel geld stortten. Voor nieuw parket.