Binnenland·NRC·5 okt 2022

Column | 4 oktober 1992 - NRC

Eén keer was ik er met een vriend die in de Bijlmer woonde langsgevaren. „Daar is de plek van de ramp”, wees hij vanuit de kano. We zwegen, keken naar een overvliegende reiger, maar stapten niet uit. Volgende keer, nam ik me voor. Pas afgelopen maandag kwam ik terug. Metro 53 vanaf Amsterdam Centraal naar Ganzenhoef in de avondspits, en dan te voet verder. Het was een impulsbezoek, daags voor de herdenking. Morgen zou de burgemeester komen, zouden de kransen worden gelegd, de namen worden voorgelezen. Nu speelden jongens volleybal op een nabijgelegen grasveld. De lage zon scheen tussen de flats, twee kraaien beloerden een meerkoet. Langs het water had iemand herfstasters neergezet ter ere van Pa Sem, die tijdens de ramp een jongen uit de vuurzee redde. Ik dacht aan 3 oktober 1992, dertig jaar geleden. 18.36 uur werd 18.37 uur werd 18.38 uur zonder dat iemand doorhad dat het de laatste normale avond was.