Binnenland·Brabants Dagblad·9 feb 2023

Brieven | Festivals, wat waren dat ook alweer? | Een land als Benelux zonder bewoonbare huizen

Met het festivalseizoen aanstaande, barst ook de discussie rondom de hoge prijzen van de toegangstickets los (ED 7-2). Vroeger beluisterden we favoriete artiesten door een LP, CD of cassette te kopen. Vaak ook niet goedkoop, maar de artiest kreeg nog een redelijke fair share voor zijn werk. Tegenwoordig hebben we spotify. Veel goedkoper maar ook de artiest moet leven en vraagt dus een hogere gage voor het doen van een optreden op een festival. Grote festivals zijn verworden tot een megalomaan spektakel waar niets te gek is. Voeg daaraan het gebruik van special effects toe waarbij je af en toe goed moet kijken welke band er eigenlijk op het podium staat. Voor al dat spektakel betalen we want we willen erbij zijn en deze hele experience ondergaan, en dat delen op onze socials. Want, festivals, wat waren dat ook alweer? Men neme een relatief grote, open ruimte, een podium, wat eet en drink kraampjes en vooral: leuke bands en een goed humeur. Succes verzekerd, zeker als dan ook het zonnetje schijnt. Tussen al het promotiegeweld van Pinkpop, Paaspop en Lowlands zou je bijna vergeten dat dergelijke ‘oerfestivals’ ook nog bestaan. Kleinschaliger, minder bekende bandjes en friet, cola en bier bij de kraampjes. Maar oh zo gezellig en waarschijnlijk een heel stuk goedkoper of zelfs gratis. Ook zo’n festival kan een groot feest zijn en we hangen samen de slingers op. En als zo’n bandje jaren later op de Pinkpop poster prijkt, kun je nog altijd zeggen: “he die zag ik nog op Streetrock!”