Binnenland·nijkerk.nieuws.nl·10 okt

Belevenissen van een Nijkerkse schilder...nummer 26

Een klasgenoot werd beschimpt, omdat hij twee verschillend gekleurde sokken droeg. Bijna iedereen, voor zover ik me kan herinneren, moest lachen. Ik niet. Ik begreep niet waarom alle aandacht naar deze arme sloeber werd getrokken en er geen enkel medelijden werd getoond. Ik wil niet de rol van het heilige boontje op me nemen, maar zo voelde ik het oprecht. Iemand werd plat uitgelachen. Ik ben gek op humor, maar echt leedvermaak smaakt bitter, zeker als er geen verweer is. Het slachtoffer: een kind dat vol ongeloof de laffe opmerkingen over zich heen moest laten rollen. In die jaren was er nog volop armoede. Truien met een gaatje werden hersteld en uiteindelijk doorgegeven aan de buurjongen. De hond of kat des huizes at met de dagelijkse pot mee. Bloemen werden vaak gewoon langs de weg of sloot geplukt en goede sokken werden zeker niet weggegooid. Dan maar twee verschillende sokken dragen; met een korte broek valt dat zeker op. Ik weet de naam van de zogenaamde meester of juffrouw niet meer, maar ik weet wel dat de opmerkingen vanuit die hoek begonnen. Ik voel alsnog schaamte, omdat ik destijds niet uitsprak dat ik deze vertoning pijnlijk vond. Zo is mijn pad bezaaid met momenten waarop ik had moeten ingrijpen en dat niet deed. Ik grossier hierin. Waarschijnlijk ben ik daardoor ook kampioen van de schaamte.