Binnenland·It Nijs·20 dec 2023

Anne Dykstra: Wâldpringel en loebes

Efkes werom nei it foarige stikje oer skellen. Yn ’e fyftiger jierren fan ’e foarige iuw waard yn Burgum op it skoalplein songen: skelle, skelle docht net sear, bite en klauwe helpt wat mear’ . En yn ’e sechstiger jierren yn Ketlik waard sein: skelle, skelle docht net sear / klap oan ’e kop dat jout wat mear . In fariant út ’e Rottefalle fan flak foar de oarloch wie: skelle, skelle docht net sear / slaan, slaan doarst net dwaan / skoppe, skoppe, in skop werom !’ De oanbringer fan ’e lêste fariant assosjearre dat rideltsje mei rûzjes mei jonges út ’e Houtigehage. Dat dêr yn ’e Wâlden wolris wat spul is, dat wol de lju wol oan. Wâldsjers binne no ien kear wat oars, sizze se, rûch en koart foar de kop.