BinnenlandIt Nijs
Anne Dykstra: Geen
Doe’t ik soldaat wie, krige ik op in stuit myn hûnepinning. Twa metalen plaatsjes wiene dat, dy’t je altyd oan in keatling om ’e hals hawwe moasten. Myn namme stie dêrop, myn registraasjenûmer en it mysterieuze wurdsje geen . Ik snapte de bedoeling dêrfan pas doe’t ik seach dat oare jonges dêr N.H. of R.K. stean hiene. Geen , dat hie ik yndied oait ris earne ynfolle, want ik wie no ien kear niks . Ik haw altyd in hekel oan dat arrogante en lytsachtsjende wurdsje niks hân. Niks is foar my wat fyn of paap nei alle gedachten is foar de lju dy’t ál wat binne. Al moat ik sizze dat ik graach myn hûnepinning besjen mocht. Geen , dat wie dochs ek in statement dat wol wat hie.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
