Anita: “Mijn dochter en ik ruiken aan de shirts: ja, ze zijn gewassen”

“Wie heeft de wastas? Weet jij wie de wastas heeft, Bonnie?” Het blijft een race tegen de klok, zaterdagochtend vroeg een uitwedstrijd ergens in de kop van Noord-Holland. Half negen in Nibbixwoud brengt aardig wat stress met zich mee en dan gebeurt het: hoofd stuk. Ik doe de achterbak open en zie daar De Wastas. Hè, hadden wij die?! Heeft Robbert hem al in de auto gezet? Kan ik me niks van herinneren, misschien heeft hij er iets over gezegd? Heeft hij dan de shirts gewassen? Ik in ieder geval niet, dát weet ik dan wel. Zouden ze dan nog vies in de tas zitten, nee toch? Even aan de shirts ruiken, Bonnie moet ook ruiken, als check. Heeft ze natuurlijk geen zin in, want dat is vies. Het eerste shirt komt redelijk strak uit de tas, zou het dan toch? We ruiken er allebei aan, ja ze zijn gewassen! De bloeddruk daalt weer. De hele weg naar Nibbixwoud zit ik erover te piekeren, hoe is het nou gegaan? Pas als ik de parkeerplaats bij de sporthal op rijd, weet ik het weer. Eerder die week heb ik de tas gekregen van de vader van Mees. Beschaamd vertel ik het hem. Gelukkig heb ik een goed excuus, ik ben in de overgang. Daardoor zit mijn hoofd vol gaten en vergeet ik van alles. Soms heel handig, maar veel vaker niet. Gelukkig was de vader van Mees meer bij de tijd.