Algemeen·NRC·14 jun 2023

Zelfs het madeliefje blijkt een desillusie

Zondagmiddag plukte ik gedachteloos een madeliefje – of, zoals we sinds de officiële landelijke verkiezing begin deze maand mogen zeggen: onze Nationale Bloem. Ik lag loom languit in het park, mijn rechterhand woelde doelloos door het gras en opeens had ik een bloempje tussen duim en wijsvinger. Het was alsof mijn vingers zich de honderden keren herinnerden dat ik dat vroeger had gedaan. Madeliefje na madeliefje na madeliefje, voor een bloemenkrans in mijn haar, voor een armbandje, voor puberaal blaadjes-tellen: ‘hij houdt van me, hij houdt niet van me’. Nu zat ik daar met die ene bloem - het steeltje zó dun dat ik me afvroeg hoe ik daar als kind geraffineerd met mijn nagel een gleufje in had gepriemd om er een tweede door te rijgen – en een gevoel van weemoed bekroop me.