Algemeen·NRC·20 okt 2022

Wel of niet een kind willen in de klimaatcrisis

‘Het wordt makkelijker om in de toekomst te geloven als je die elke ochtend uit bed haalt’, stelt Robin, een jonge vader. Mats heet zijn zoontje. Ze zitten samen in de trein en Robin slaat hem liefdevol gade: ‘[Mats] merkt [...] met glunderende verbazing het croissantpuntje in zijn linkerhand op. Een jongetje van twee kan een stukje brood in zijn eigen knuist vinden als een volwassene een briefje van vijf in een oude spijkerbroek.’ Tussentijds van Peter Zantingh (1983), die naast het schrijven van inmiddels vier romans ook bij deze krant werkt, staat vol kleine treffende observaties. De vader wil in de smiezen houden hoe zijn kind met de dag, met het uur, verandert, alles onthouden. Dat lukt niet: ‘Het ís al niet meer. [...] Weg, hij is al weg. Uit de dagen geschud.’ Een ‘nieuwere versie’ zit op zijn schoot, de groei is niet bij te benen.