Algemeen·NRC·9 mrt 2023

We hebben ons ook, uit lui snobisme, het frisse leven te lang ontzegd

De dijk strekt zich lang en recht voor me uit. Rechts schittert de zee zilver, alsof glanzende vissen steeds weer langs de oppervlakte scheren. Links grazen in de weiden wat peinzende schapen. Onder me zie ik twee verwaaide kruinen en rode vingertjes die af en toe wijzen naar meeuw of molen. Ik fiets hard, de wind suist om m’n oren. Ik kan niet horen wat de kinderen met hun piepstemmetjes allemaal de wereld in gooien, maar ik roep steeds maar ‘ja’ en ‘is goed’ en dan zijn ze tevreden. Soms voel ik aan een wang, koud als een kippendij uit de vriezer. Het deert ze niet, ze tjilpen en vegen onbekommerd het snot van hun wangen.