Vrijwel al het verzet in mij is gedoofd. Dat voelt niet treurig, maar spannend

Het is een van die vaste momenten in het leven van een verse ouder. Je gaat naar een indoor speeltuin, ook al had je jezelf beloofd daar nooit te komen. Het holle gegil, de geur van rubberen matten en sportschoenen, de tafels vol uitgebluste ouders, de tosti’s, de ballenbak waar vast kinderen in plassen: het zelfmedelijden overspoelt je. Je ziet jezelf van buitenaf zitten, a hero’s journey, is dit nu écht waar je aanbeland bent in je verhaal? Maar nee, wacht, jij bent anders, jij begrijpt de ironie van deze verschrikkelijke situatie, én de pijn. De andere ouders en hun opgefokte kinderen vormen slechts een antagonistisch decor waar jij mee moet dealen. Wat jou redt is de avond waarop je met gelijkgestemde vrienden jouw originele waarnemingen zal delen, waardoor ook zij zullen begrijpen dat jij nooit in dat gecapitonneerde hellehol zal thuishoren.