Algemeen·NRC·12 apr 2023

Vijgen na Pasen

Daags na Tweede Paasdag at ik gedroogde vijgen als ontbijt. Ik had verzuimd boodschappen te doen, en doorvlooide noodgedwongen de voorraadkast. Het zakje zuidvruchten riep wroeging op. Maanden eerder was ik op de borrel bij bevriende vegetariërs, die toastjes met geitenkaas en vijgenchutney serveerden. Na het derde glas wijn vond ik dat er genoeg over zonnepanelen was gepraat. „Wisten jullie dat de vijg geen echte vrucht is maar een schijnvrucht?” vroeg ik. „De buitenkant bestaat uit de bloembodem, binnenin zitten alle bloemetjes verstopt.” Glazige blikken. Ik begon, mogelijk té gretig, over de levenscyclus van de vijgenwesp. Over vrouwtjes die een vijgenknop in vliegen om daar hun eitjes te leggen. Over de mannelijke wespenlarven die, blind en vleugelloos, gedoemd zijn om voor altijd in de vijg te blijven. Over de vrouwelijke larven die worden bezwangerd door hun broers, maar zich daarna oppermachtig een weg naar buiten knagen en de wijde wereld invliegen. Over het stuifmeel dat ze tijdens die vlucht ongemerkt verzamelen, waarmee ze een ándere vijgenknop binnenvliegen voor de eierafzetting, en zodoende die vijg bevruchten.