Algemeen·NRC·14 jun 2023

Van Boeddha’s tot slavenhouders: waarom er altijd beelden kapot worden gemaakt

Het was het jaar 382, de nadagen van het West-Romeinse Rijk, toen keizer Theodosius I besloot om maatregelen te nemen. Zijn christelijke onderdanen begonnen oude Romeinse tempelbeelden te slopen en de keizer, zelf ook christelijk, wilde daar paal en perk aan stellen. Hij deed dat met een interessant argument: de Romeinse afgodsbeelden mochten blijven, míts die ‘meer gemeten worden naar de waarde van hun kunst dan door hun heiligheid’. Zo haalde hij de angel eruit. Dat was goed nieuws voor de kunst die niet meer kapot hoefde, al was het ook een vrijbrief om die te verkopen en er commercieel een slaatje uit te slaan. Maar toch, bekeken vanuit onze tijd waarin we hechten aan erfgoed, is dat nog altijd beter nieuws dan de sloophamer.