Algemeen·NRC·21 apr 2025

U en ik weten allemaal wat er gebeurt in Gaza

Soms zou ik willen dat ik het niet wist: dat er op dit moment een genocide plaats vindt. Want ik ben woedend, en woede is een uitermate vermoeiende emotie. Maar als je het eenmaal weet, kun je het nooit niet meer weten. De onderdrukking van de Palestijnen is zich al decennia stilletjes aan het voltrekken, terwijl de oorlog inmiddels 1,5 jaar bezig is. Het voelt alsof het bovendien de laatste oorlog is: hier wordt de beslissende, definitieve klap uitgedeeld. We hebben allemaal kunnen zien hoe geroutineerd de uitroeiing plaatsvindt. We zien hoeveel kinderen er sterven, en we lezen hoe ziekenhuizen werden gebombardeerd, hoe nu zelfs de eenvoudigste veldklinieken – de laatste toevluchtsoorden voor een bevolking op de vlucht – met de grond gelijk worden gemaakt. We lezen, lezen opnieuw, dubbelchecken of het waar is, dat Israël zorgverleners in koelen bloede executeerde. Het is allemaal onomstotelijk waar en toch verandert er niets aan de stilte, niets aan de gecultiveerde machteloosheid, niets aan de gemakzucht van het wegkijken.