Algemeen·NRC·20 jan

Snipverkouden

Het was zoals ik me liefde op het eerste gezicht had voorgesteld. Een gevoel van herkenning, het besef: dit is hem. Schuldgevoel, omdat je je hart al aan een ander had beloofd. De vriendin die bij me logeerde zag hem het eerst. Nog in pyjama, koffie in de hand, starend naar de achtertuin: „Een houtsnip!” In een flits was ik bij het keukenraam. Dat plompe, bruine lijf, die grote ogen… Er ging iets kwetsbaars van hem uit. Exit kievit – vanaf nu was de houtsnip mijn nummer één.