AlgemeenNRC
Serene stilte
Mijn ouders gingen nog steeds op hun knietjes voor het ochtendgebed. Het was een vaste formule waar niet aan was te tornen. Ik was ongeveer negen jaar toen ik vroeg of ik ook eens iets mocht bidden. Toen ik aan de beurt was las ik van het scheurkalenderbriefje een gedicht van Huub Oosterhuis. Ik verwachtte verwijt en berisping. Er viel een serene stilte. Een nieuw begin.
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2019/07/ikje5bij3-1.png)
Lees het volledige artikel bij NRC
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
TagsHuub Oosterhuis
