Algemeen·NRC·23 feb 2023

Sacha Bronwasser schreef een ontzettend ingenieuze roman die ook ontroert (●●●●)

Inderdaad, dat is de bedoeling. Wat daaraan voorafgegaan is: om te beginnen een proloog, waarin de ik-verteller een zekere Flo aanspreekt, die bij een Parijse terreuraanslag gewond is geraakt, en die voordien een belangrijke rol speelde in het leven van de verteller, een voormalig fotografiestudent. ‘Er is een verschil tussen kijken en zien’, leerde Flo aan de studenten, net als ‘wat er aan registratie voorafgaat’. Flo’s vuistregels waren even handzaam als vaag: ‘Wie ziet kan vertellen. En wie vertelt legt vast. We hebben de taal nodig om onze ogen te helpen.’