Algemeen·NRC·1 jun 2023

Rijke en buitengewoon boeiende roman over tweelingzussen die niet weten van elkaars bestaan

Hoop doet leven. En hoop doet lijden. Het is een van de belangwekkende thema’s in De onbedoelden , de vierde roman van Cobi van Baars (1967). Een echtpaar is compleet ‘murw gehoopt’ na jaren van ‘menstruaties en miskramen’. Ze hebben uiteindelijk een dochter gekregen via adoptie en verlangen nu, halverwege de jaren zestig, naar een tweede. Als het de Raad voor de Kinderbescherming, die ouderparen kiest om kinderen bij te plaatsen, behaagt... Het lijkt te veel gevraagd, ze durven het nauwelijks hardop te zeggen. Van Baars verwoordt dat mooi: ‘Hoop uitspreken vergroot hoop. Het is het uitkleden van je verlangen, het toelaten van het tekort.’