Algemeen·NRC·9 sep

Overdreven enthousiast

Mijn zoon (11) en ik hebben de gewoonte elkaar overdreven enthousiast te begroeten als we elkaar aan het eind van de dag weer zien. Ik ben net thuis van een lange werkdag en mijn zoon komt elk moment thuis van zijn atletiektraining. De bel gaat. Ter voorbereiding spreid ik mijn armen, zet mijn grootste glimlach op en trek uitbundig de deur open. Voor me staat de bezorger van Albert Heijn. Hij kijkt naar mij, dan naar de drie kratten boodschappen die hij voor de drempel heeft gestapeld, en weer naar mij. „Zullen we dat zo doen?”, stelt hij lachend voor.