Algemeen·NRC·20 okt 2022

Opeens komen zes mensen in een rij de speeltuin in lopen

Om zeven uur ’s ochtends openen we zachtjes de voordeur. Buiten is de lucht donkerblauw, hoewel er heel in de verte al wat roze gloort. De straatlantaarns branden star hun oranje licht in plassen op de stenen. In de huizen is geen leven te bekennen. „Als je heel stil bent, kan je de monsters in de velden horen snurken”, zeg ik tegen mijn kinderen, die met bleke snoeten, hun koude handen in die van mij geklemd, naast me lopen. We buigen ons even voorover naar de buggy waar twee grote, glinsterend zwarte kraalogen ons aankijken. „Cléo lijkt op een babyspook”, zegt Ezra, een beetje bezorgd.