Algemeen·NRC·12 aug 2024

Ook een advocaat mag milieubederf niet helpen

Van de aangifteplicht ‘Werkgebonden Personen Mobiliteit’ had ik nog niet gehoord. Tot er steeds assertievere mailtjes binnenkwamen van de stafmedewerker. Of we nu alsjeblieft eens wilden opgeven hoe we ons per werkdag verplaatsen: per auto, ov, fiets, etc. Bedrijven met meer dan honderd werknemers moeten dat sinds 1 juli, van het Klimaatakkoord. Want ‘U als werkgever’ moet het reizen van het personeel ‘duurzamer maken’. Er bekroop mij onwillekeurig een ‘wat wil de baas straks nog meer weten’ gevoel. Mijn gemiddelde vlees- en zuivelconsumptie? Mijn vakantiekilometers? Toch deed ik mijn interne WPM-opgave. Er is immers geen ontkomen aan. Die milieucrisis gaat alle beslissingen beïnvloeden. Of doet dat al. Alle keuzes hebben nu een morele component, die van de wereldwijde klimaatcrisis. Dus ook de juridische praktijk wordt er diepgaand door beïnvloed. Alleen wil nog niet iedereen daar echt over nadenken; mensen staan in de ontkenningsstand of verdedigen zich met het ‘iedereen heeft toegang tot het recht’-dogma – ongeacht milieugedrag.